Na een flinke klim blaas ik uit
ik draai mijn hoofd naar links
en ik zie een blad
het staat rechtop in het gras
voor de lente Ongepast gekleed
is het de laatste herfst ontvlucht
fluisterent in mijn oor:
“Voel met je vingers aan mijn huid
Nerven bruisten ooit van levenssap
Ik laat me nog niet verdwijnen
Wil niet vergeten zijn
Kussen zal ik ooit de grond
Maar nu nog niet”
wil je gedachten met me delen? weet je welkom! zuidersmah@gmail.com