Met elke stap loopt ze met me mee, mijn innerlijke stem. Dat is nooit anders geweest. Ook nu niet. Mijn eerste wandeldagen gaan voorbij met enkel een paar ongemakken. Pijntje, kramp, muggenbult op een wel heel gekke plek. Voor zoiets meldt mijn innerlijke stem zich niet. Tot het moment dat ik benzine sta te tanken. Dan valt mijn oog op een schakelkast. Olieresten en ander vuil hebben zich afgezet in een vettige laag. Regen en wind hebben daarvan twee ogen boven een enorme buik geschilderd. Vanaf de kast kijkt ze me indringend aan. In een split second herken ik haar. Zonder aankondiging stapt ze bij me binnen en gaat in gesprek met mijn innerlijke stem.
MIJN REIS IS BEGONNEN
Word jij soms ook verrast door beelden die je iets willen vertellen? Weet je uitgenodigd om ze te delen! zuidersmah@gmail.com